Asset Publisher Asset Publisher

Ochrona lasu

Ochrona lasu

 

Do działań minimalizujących szkody od czynników abiotycznych, takich jak wiatry, okiść oraz wahania wilgotności, należy zaliczyć:

·         odpowiednie planowanie cięć rębnych z przestrzeganiem zaplanowanych rodzajów rębni, kierunków cięć a w przypadku rębni gniazdowych odpowiedni dobór kształtu i wielkości gniazd,

·         prawidłowe prowadzenie cięć pielęgnacyjnych (bez zbytniego rozluźnienia zwarcia),

·         urozmaicanie składu gatunkowego upraw.

Jako zabiegi profilaktyczne przeciw szkodnikom upraw proponuje się:

·         zachowanie odpowiednich terminów i sposobów pielęgnowania gleby,

·         oczyszczanie powierzchni zrębowych.

a jako metody zwalczające te szkodniki:

·         stosowanie środków chemicznych o działaniu kontaktowym oraz pułapek klasycznych i feromonowych.

Ograniczeniu szkód ze strony szkodników pierwotnych młodników służą:

·         zakładanie wielogatunkowych upraw,

·         prawidłowe wykonanie czyszczeń wczesnych i późnych (unikanie nadmiernego przerzedzenia),

·         stosowanie pułapek klasycznych i opasek lepowych.

Ochrona starszych drzewostanów przed szkodnikami pierwotnymi polega głównie na zwiększeniu ich odporności a w przypadku nadmiernej gradacji na stosowaniu zwalczania chemicznego. Do metod zwiększających odporność drzewostanów należy zaliczyć:

a) metody hylotechniczne (agrotechniczne):

·         racjonalna przebudowa drzewostanów, mająca na celu dostosowanie składu gatunkowego drzewostanów do warunków siedliskowych,

·         stosowanie rodzimego materiału sadzeniowego - przestrzeganie regionalizacji nasiennej,

·         prawidłowe prowadzenie cięć pielęgnacyjnych,

·         przestrzeganie zasad higieny lasu.

b) metody biologiczne:

·         poprawianie warunków biocenotycznych lasu przez wprowadzanie domieszek,

·         ochrona istniejących mrowisk,

·         stwarzanie dogodnych warunków dla bytowania pożytecznych ptaków,

·         stosowanie metody kompleksowo-ogniskowej ochrony lasu, zwłaszcza w uboższych jego fragmentach.

 Do metod ochrony przed szkodnikami wtórnymi należą:

·         utrzymanie należytego stanu sanitarnego lasu,

·         usuwanie na czas drewna nieokorowanego,

·         niedopuszczenie do powstawania nadmiernych przerzedzeń,

·         usuwanie drzew zasiedlonych,

·         wykładanie drzew pułapkowych i pułapek feromonowych,

·         stosowanie preparatów chemicznych do zabezpieczenia drewna nieokorowanego.

Choroby grzybowe występujące na szkółce leśnej i w uprawach są powodowane przez zgorzel siewek, mączniaka dębu i osutkę sosny. Zabiegi przeciwko tym chorobom wchodzą   w zakres profilaktyki polegającej na zabezpieczeniu roślin za pomocą fungicydów lub na innych działaniach utrudniających infekcję.  

Do metod zapobiegawczych przeciwko hubie korzeniowej i opieńce miodowej, zagrażającym starszym drzewostanom (szczególnie na gruntach porolnych), należą:

·         zachowanie odpowiedniego terminu wykonania cięć pielęgnacyjnych,

·         ograniczenie mechanicznego przygotowania gleby na powierzchniach zagrożonych przez opieńkę,

·         odpowiedni dobór składu gatunkowego upraw na gruntach porolnych,

·         zabezpieczanie pniaków preparatami chemicznymi i biologicznymi   

·         rozluźnienie więźby w zakładanych zalesieniach,

·         ochrona przed zwierzyną.

Do metod ochrony lasu zmierzających do ograniczenia szkód wyrządzanych przez zwierzynę łowną, która na terenie nadleśnictwa stanowi poważne zagrożenie, należą:

a) z grupy metod biologicznych:

·         dostosowanie liczebności zwierzyny do bazy pokarmowej i pojemności łowisk,

·         poprawa warunków bytowych zwierzyny (wyłączanie z użytkowania stałych ostoi zwierzyny, dokarmianie w okresach niedoboru pokarmowego),

·         zachowanie właściwej struktury płci i wieku.

b) z grupy metod mechanicznych:

·         grodzenie upraw,

·         ochrona indywidualna sadzonek (osłony),

c) z grupy metod chemicznych:

·         stosowanie repelentów.